Spring naar inhoud

Mare Nostrum

14 oktober 2017

Het strand was vrij verlaten, op een eenzame wandelaar met hond of een loper na. Golven rolden zachtjes uit op het strand, voortgestuwd door het opkomende tij. Ze rolden telkens verder dan de vorige golf, het strand op tot bijna tegen mijn voeten. Mijn schaduw viel lang uitgestrekt voor mij op het strand, de zon stond nog slechts enkele meters boven de zee achter mij. Eén blik achterom en ik zag in één oogopslag waarom ik nooit weg wil van de zee. Het zicht, de uitgestrektheid, de rust. Adembenemend. De eenvoud van het verlaten strand met zijn geelbruine kleurtinten, de duinen met het groen van helmgras, het blauw van de zee en de lucht en bovenop dat alles de roodgele gloed van de ondergaande zon.

De rust van de omgeving is ideaal om na te denken tijdens het lopen. Kilometers lang, terwijl het zand onder mijn voeten doorschuift en de golven alle andere geluiden overstemmen. De zee is mijn klankbord. Ze zegt nooit nee, ze zegt nooit ja. De golven storten zich te pletter en klinken soms eens vrolijk, terwijl ze het volgende moment lijken te razen. De gloed van de ondergaande zon werpt lange schaduwen zodat kleine hoopjes zand lijken te veranderen in grote zandmonsters. In de zee duikt een eenzame zeehond op die het verlaten strand van op een veilige afstand verkent. Op de strekdam kijken vissers en wandelaars met evenveel nieuwsgierigheid terug.

Het opkomende tij gunt mij geen tijd om te blijven staan, de zeehond zal ongetwijfeld veilig in de zee blijven. Misschien snoept hij één van de vissers nog wel een avondmaal af. De gedachten dwalen af van de zeehond naar de toekomst. Opportuniteiten die plots mijn pad lijken te kruisen, worden concreter in mijn hoofd. Wat eerst nog een vaag idee was, krijgt vorm en ik raak er meer en meer van overtuigd dat het een weg is die ik wil inslaan. Een pad naar de toekomst waarin ik mij zal amuseren en kunnen uitleven. Een pad dat ik tot drie jaar terug helemaal niet zou gezien hebben, omdat die opportuniteiten er toen helemaal niet waren. De zee helpt mijn hoofd leeg maken en de toekomst concreter maken.

Zonder een strand, een zee, zou ik mij opgesloten voelen. Geen ruimte om mij heen, dus ook geen ruimte in mijn hoofd. Waar ook ter wereld ik zou zijn, geef mij een zee en liefst een strand. Mijn zee, mijn strand. Verlaten.

Advertenties

From → autobio, gedacht

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: