Skip to content

Ten Miles

18 juni 2017

Ik ben geen ochtendmens. Echt niet. Ik ben de koning onder de lange slapers. Dat is al zo sinds mijn oudste herinnering. Alleen als ik een plan heb, een doel, dan kan ik perfect vroeg opstaan. ’s Avonds gaan slapen, een uur programmeren in mijn hoofd en wakker worden op dat uur. Wakker worden en meteen opstaan, kleren aan en de deur uit. Vanmorgen was ook zo’n ochtend. Wakker worden, opstaan en vertrekken. Enfin, het verliep een klein beetje anders, vermits kleine Patrijs nog vroeger wakker was. Het ging dus een beetje zoals volgt. 

Ik draai mij om en hoor een paar kleine voetjes onze richting uit komen. Een sprong, wat geduw en getrek aan de lakens en daar ligt ze, tussen ons in. Na wat draaien en keren beginnen haar voetjes de ene kant en haar hoofd de andere kant op te duwen. Veel langer houdt ze het niet vol, weet ik al. “Ik heb honger!” zegt ze. Ik kijk snel even op mijn uurwerk dat 7u45 aangeeft. Een aanvaardbaar uur om op te staan, haar van het nodige eten te voorzien en te hopen dat ze televisie blijft kijken zonder terug naar boven te lopen. Voor de zekerheid zet ik nog een fles water naast haar in de zetel. Anders gaat ze binnen de vijf minuten roepen naar haar mama: “MAMAAAA IK HEB DOOOORST!”. Eens ze volledig voorzien is van alles, trek ik mijn loopschoenen aan en vertrek ik.

Het is al warm, ik bedenk me al na een halve kilometer dat ik beter water had meegenomen. Mijn eerste deel van de route loopt gelukkig door het bos, waar ik al meteen vier kilometer afleg. Daarna zoek ik een aantal kilometer langs de kaaien, de strekdam en de zeedijk. Het is hoogtij en de zee is zo vlak als een biljarttafel, het lijkt alsof ik niet in Oostende, maar aan de Spaanse costas ben. Na tien kilometer sta ik terug in het bos en dat is maar goed ook. Dorst, iets waar ik normaal nooit last van heb, voel ik nu wel. Het is na negen uur en al behoorlijk warm. Ik twijfel nog steeds op hoeveel kilometer ik wil afklokken en ik loop kleinere lussen door het bos tot duidelijk wordt dat alles minder dan zestien kilometer zonde zou zijn.

Thuisgekomen blijkt zelfs dat ik die zestien kilometer in 1:27:05 gelopen heb, een nieuw persoonlijk record. Met een gemiddelde hartslag van 147 en de nodige twijfel tijdens het lopen over de totale afstand die ik wou halen, valt dat dus erg goed mee. Dat ik achteraf een half uur moet wachten om mij te kunnen douchen neem ik er graag bij. Eerder douchen, dat heeft geen zin want dan raak ik nooit afgedroogd door al het zweet dat blijft lopen. Klaar voor nog eens tien kilometer morgen.                                                                              

Advertenties

From → autobio

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: