Skip to content

Verontwaardiging

19 april 2017

Het gebeurde per ongeluk. Ik was op een zondagochtend gaan lopen met de radio op en ik liep net iets verder en dus langer dan gedacht. Hierdoor ging het ochtendprogramma op Radio 1 over in de eucharistieviering. Omdat het mijn laatste kilometers waren en ik niet wou stoppen om van zender te veranderen, liet ik het maar zo. Nog tien, vijftien minuten maximaal en ik was thuis.

Ik dacht geen wereldschokkende zaken te gaan horen, maar toen de pastoor begon over zijn jeugdige leeftijd, werd het toch even interessant om te volgen. Interessant, maar ik werd er helemaal niet enthousiast door. Integendeel zelfs. Ik vond het ronduit schokkend en typerend. Typerend voor een instelling die zich totaal niet bewust is van de realiteit om haar heen.

Het verhaal van de pastoor ging vrij vertaald als volgt. De jongeman was trots op het feit dat hij de jongste pastoor van het land was. Hij kreeg er lof voor van zijn oversten, hij kreeg er heel veel vragen over van andere mensen. Over hoe hij zijn roeping had gevonden, dat er zo’n veroudering is binnen de kerk en alle klassieke bedenkingen die bij het denken aan deze archaïsche instelling naar boven komen.

En ook, zo herinnerde de jongeman zich, was er de vraag wat hij nu het meeste miste van zijn leven vóór het priesterschap. Het antwoord verbijsterde mij. De priester wou zijn eigen menselijkheid natuurlijk in de verf zetten, maar naar mijn gevoel sloeg hij de bal volledig mis. Hij miste het meeste aan zijn burgerlijke bestaan, zijn jaarlijkse skireis. Natuurlijk is dat mogelijk, maar het verhaal ging verder. Als priester, zo klaagde hij, kon hij zich niet meer zo makkelijk vrij maken in de vakanties. Hij had het zo druk met al zijn werk, dat een skireis moeilijker in te plannen was.

Ik dacht onmiddellijk aan al die mensen die nu luisterden naar hun radio en niet de middelen hadden om op reis, laat staan op skireis, te kunnen gaan. Alle verschoppelingen in de wereld, waar de kerk de zieltjes van wil winnen door mee te leven met hun armoede, onderwijl soberheid bepleitend. Soberheid die allerminst bleek uit dit verhaal dat toch belangrijk genoeg bleek om tijdens de mis het hele land in te sturen. Ik voelde een wrange smaak in mijn mond. Zonder het te beseffen etaleerde deze jonge priester, die een frisse wind zou moeten zijn, alle oude symptomen van een hypocriete, op rijkdom beluste kruistocht. Jammer.

Advertisements

From → gedacht

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: