Skip to content

Een koel hoofd

22 januari 2015

De kille wind blies recht in mijn gezicht. Ik was al blij dat ik het gekke idee om die korte broek aan te trekken niet gevolgd was. Ondanks de stralende zon was de gevoelstemperatuur door de wind nog een stuk lager dan de 2° Celsius die de thermometer aangaf. De trainingsbroek en fleece die ik aangetrokken had, hielden me net warm genoeg om niet te rillen van de kou. Een muts was ik vergeten, dus voelde ik de koude snijden door mijn hoofd en oren.

Dat hoofd maalde een beetje door over details. Het lopen en de koude deden deugd en lieten de mist erin opklaren. Een paar dingen bleven net lang genoeg hangen om me er bewust van te zijn.

Worsten bakken tegen een deadline. “Je moet het vuur op de hoogste stand zetten, dan zijn ze sneller klaar!” aldus een gehaaste vrouw. Ik had net zo goed kunnen proberen uitleggen wat zwaartekracht is aan mijn dochter. Dat laatste doe ik ook echt. Ik moest glimlachen bij die gedachte.

Terrorisme, nog zoiets dat door mijn hoofd spookte. De beelden van een schijnbaar normale jongeman, die ooit een vrouw had en daar twee kinderen bij had. Hij was naar Syrië geweest en hij wou in een Islamitische Staat wonen. Maar hij was teruggekeerd omdat hij, zo beweerde hij althans, zijn kinderen miste. Onvoorstelbaar vond ik zijn verwrongen logica. Hij probeerde zijn jonge broer te bekeren en hij sprak heel normaal met zijn lesbische zus, maar beweerde wel tegen haar dat zijn denkbeelden superieur waren en dat hij voor de sharia was. Zijn verklaring voor zijn bekering was dat hij vroeger ‘veel problemen’ had en ‘drugs’ en ‘drank’ en zo. Een wrange glimlach speelt door mijn hoofd.

Een blik op mijn hartslagmeter leert mij dat ik het tempo moet verlagen. Het was al maanden geleden dat ik nog gesport had en mijn conditie was er slechter aan toe dan ik gedacht had. Het parcours was bovendien behoorlijk onder water komen te staan en al gauw moest ik hopen dat het gras ernaast minder nat zou blijken. Het gevolg was wel dat mijn hartslag terug de hoogte in schoot. Lopen en toch proberen je voeten voorzichtig en berekend te laten neerkomen is niet vanzelfsprekend.

Dat ik niet genoeg mijn gedachten kon omzetten in communicatie, ik ging er vaak gewoon van uit dat anderen mijn gedachten konden volgen. Zonder dat ik daar meer dan drie woorden voor moest gebruiken om ze uit te leggen. Denken was spreken tegen mezelf, dus waarom zou een ander dat dan niet begrijpen? Het was bovendien vaak beter dat ik mijn mening niet luidop ventileerde. Antwoorden begreep ik vaak niet, omdat mijn redenering al mijlen verder was. Omdat ik het onderwerp al lang weer vergeten was of niet meer interessant vond. Ik grijnsde even.

Na vier kilometer was het zo ver, het pad was een grote waterplas en ik week uit naar het voetbalveld er naast. Mijn rechtervoet kwam neer en ik hoorde meteen het gesop van het water. Ze zakte dieper en op het moment dat mijn linkervoet neerkwam, voelde ik niet alleen het water, maar liep het ook mijn schoenen binnen. Nog twee kilometer, hield ik mezelf voor, en dan was ik terug thuis.

Een warm bad was mijn welverdiende beloning.

image

image

Advertenties

From → autobio, gedacht

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: